در پی غیبت کبرای رهبر نظام ولایت فقیه ، نوعی هر کی هر کی و هرج و مرج و آشفتگی، سرتاپای جمهوری اسلامی را فراگرفته است. عده ای از ترس عقوبتی که در انتظارشان است و شعار کی بود کی بود، من نبودم را برای برائت از جنایاتی که مرتکب شدند را سر میدهند و سعی میکنند با انتقاد از اوضاع جاری، خود را برای روزهای فروپاشی ، منزه و پاک و بری از گناه و ظلم و جنایت معرفی کنند. در مجموعه مزدوران سرسپرده رژیم هم از هر گوشه ای سری قد علم کرده اند عده ای برای نجات خویش و تعدادی برای خود نظام نسخه می پیچند و فقر و بدبختی و خرابی وضع معیشت مردم را که دزدی و بی کفایتی و فساد عامل آن بوده است را اولاً به دشمن خارجی و تحریم ها و در درجه دوم به کمبود آب و باران و برف نسبت میدهند.
در طرف مقابل ، هسته سخت قدرت رژیم، رجز خوانی ادامه داشته و کماکان خواهان ادامه همان وضعیت و شرایطی هستند که ایران و ایرانیان را به خاک سیاه نشانده و کشور ما را ویران نموده است و با درخواست آژانس بین المللی انرژی هسته ای برای بازدید از تاسیسات اتمی و یافتن مسیر های جدید مخالف هستند و خواهان انتقال پول و تسلیحات نظامی به حزب الله لبنان و حوثی های یمن و حماس هستند و این در حالی است که علیرغم پول پاشی های کلان به حشدالشعبی ( نسخه بسیج عراق شامل گروههای مزدور مسلح بدر،عصائب اهل حق و کتائب حزب الله و..) در انتخابات عراق برای اولین بار شکست سختی خورده و مردم عراق، با یک نه ، به رژیم و مزدورانش راه خود را از رژیم جدا کرده و با گفتن ما را به خیر تو امید نیست شر مرسان، یک نه بزرگ به رژیم گفته اند. پایان این بساط تنها به همت جمعی ملت ایران و خیزش نهایی در میدانهای میلیونی وابسته است که بنظر می رسد در اولین پیج تاریخی مهم به ثمر برسد.
نویسنده: دکتر علی اکبر امید مهر
Leave a Reply