آنچه امروز در برابر چشم جهانیان در ایران جریان دارد، تنها یک بحران سیاسی نیست؛ بلکه تراژدی ملتی است که دههها برای آزادی، عدالت و کرامت انسانی هزینه داده اما همچنان قربانی بازیهای قدرت، سکوت بینالمللی و بقای حکومتی سرکوبگر است.
سالهاست که نشانههای تلاش برای دستیابی به توافقی میان جمهوری اسلامی و ایالات متحده آمریکا آشکار شده است؛ اما آنچه همواره بهعنوان مانع اصلی مطرح بوده، سیاستهای رهبر گشته شده نظام (علی خامنهای) ، ادامه پروژههای نظامی و نگرانی جهانی نسبت به دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هستهای است. با این حال، در تمامی این مذاکرات و بدهبستانهای سیاسی، خواستهها و حقوق ملت ایران عملاً نادیده گرفته شدهاند.
در حالی که مردم ایران طی دههها با سرکوب، اعدام، زندان، شکنجه، فقر، فساد گسترده و نابودی زیرساختهای اقتصادی و اجتماعی کشور مواجه بودهاند، بسیاری از دولتها و نهادهای بینالمللی که خود را مدافع حقوق بشر معرفی میکنند، در برابر این حجم از جنایت و نقض آشکار حقوق انسانی سکوت اختیار کردهاند. عاملان مستقیم و غیرمستقیم کشتار مردم ایران، از اعدامهای دهه شصت گرفته تا سرکوب خونین اعتراضات مردمی در سالهای اخیر، نهتنها مورد پیگرد جدی قرار نگرفتهاند بلکه در بسیاری موارد همچنان در ساختار قدرت باقی ماندهاند.
ملت ایران بهخوبی میدانند که جمهوری اسلامی بارها از مذاکرات و توافقهای بینالمللی نه برای رفاه مردم، بلکه بهعنوان ابزاری برای خرید زمان، کاهش فشارهای بینالمللی و ادامه بقای سیاسی خود استفاده کرده است. تجربه تاریخی نشان داده که منابع مالی حاصل از توافقها، نه صرف بهبود زندگی مردم، بلکه صرف گسترش ماشین سرکوب داخلی، تقویت نیروهای امنیتی، توسعه فعالیتهای منطقهای و حمایت از نیروهای نیابتی شده است.
امروز ایران با بحرانهای عمیق اقتصادی، سقوط ارزش پول ملی، فساد سیستماتیک، بیکاری گسترده، نابودی محیط زیست، مهاجرت میلیونها جوان و نخبه، و فروپاشی اعتماد عمومی روبهروست. در کنار این بحرانها، زنان ایران، روزنامهنگاران، فعالان سیاسی، کارگران، معلمان، دانشجویان و اقلیتهای قومی و مذهبی همچنان تحت فشار و سرکوب مداوم قرار دارند.
چنین به نظر میرسد که همان قدرتها و جریانهایی که در شکلگیری و تثبیت این حکومت در سال ۱۹۷۹ نقش داشتند، امروز نیز در تلاش برای حفظ و بازتولید بقای آن هستند؛ در حالی که چشم خود را بر دههها مبارزه ملت ایران برای دستیابی به آزادی، عدالت و حاکمیت مردمی بستهاند. میلیونها ایرانی، چه در داخل کشور و چه در سراسر جهان، بارها خواست خود را برای پایان دادن به این حکومت اعلام کردهاند.
هرگونه توافق سیاسی و اقتصادی با جمهوری اسلامی، بدون در نظر گرفتن اراده و حقوق ملت ایران، فاقد مشروعیت اخلاقی و مردمی است. مردم ایران خواهان حکومتی سکولار، دموکراتیک، مبتنی بر حقوق بشر و جدا از ایدئولوژی مذهبی هستند؛ حکومتی که مشروعیت خود را از رأی آزاد مردم بگیرد، نه از سرکوب، خشونت و ترس.
لذا ، دادن فرصت دوباره به این حکومت، بهمعنای ادامه سرکوب داخلی، افزایش اعدامها، تشدید بحرانهای منطقهای، دخالت در امور کشورهای دیگر و تقویت شبکههای بیثباتکننده خواهد بود. ملت ایران همچنان با وجود تمامی فشارها، هزینهها و جانفشانیها، صدای آزادیخواهی خود را خاموش نکردهاند و برای آیندهای آزاد و انسانی به مبارزه ادامه خواهند داد.
کمپین سفارت سبز
Leave a Reply